තාත්තේ ඔයා නැතුව දැන් අම්මට ඉස්සරටත් වඩා පාලුයි !

එතකොටත්  මගෙ වයස යාන්තං දාහතයි
අම්මටත් ඒ හැටිම නෑ වයස හතළිස් තුනයි
හිරවෙලා ලේ කැටිය නැවතුනේ හදවතයි
තාත්තා ගිියෙත් හරි ඉක්මනට හතළිස් හතයි

එදා අම්මා උහුල ගත් කඳුළු ගංඟාව
අදත් දියවෙලා වැක්කෙරෙනවා මහ රෑට
ඒ තරම් ඉක්මනට හිස් උනත් යුග යහන
අදත් ඈ පෙරවන්නේ ඔයාගේ කොටු සරම

තාත්තා කෝ කියල කවුරු හරි ඇහුවාම
කොච්චරක් කල් ගියත් ගැස්සෙනව හිත තාම
අඩුවෙන්ම ලියන්නේ මං ඔයා ගැන මෙහෙම
අඩු වෙලා නෙවෙයි ආදරේ ඔබ දන්නවා ඒක

උහුලලා බැරිම තැන නාය යන මහ කන්ද
වගේ සද්දයි විටෙක අම්ම හංගන හුස්ම
තනියෙන්ම දිය වුනත් ජීවිතේ හොද හරිය
අදත් අපි තුන් දෙනා තමා අම්මට හයිය

දැනුත් පහු කරද්දී ඔයා නැවතුනු සොහොන
එදා වාගෙම පාලු මූසලයි හැන්දෑව
පැන් වඩන්නට කලින් ඇස් කඳුළු ඉස්සාට
තාත්තේ මතක බණ හෙටයි  ඔබ එනවාද