උඹ පත්තිනි, එතකොට මම ? ( මාධවියකගේ වැළපුම )

මව් ඇවෑමෙන් උනත් මං මේ රටේ නැටුමට රාජිණී
කෝවලන් නුඹ ළඟයි නිවුනේ හිතේ නැගි අනුරාගිනී
ලෝකයම අමතකව නුඹ මට තුරුලු වූ හැටි ස්නේහෙනී
දන්නෙ නෑ ඇය හිතේ හිටි බව අවුලමින් විරහාගිනී

දවස් හතකට නෙවෙයි මං ඔබෙ ළඟට ආවේ සිත පුදා
මියෙන්නත් මං පැතුවෙ ඔය පපුවේම පැත්තක හිස තියා
පාවලා දී නේක මිනිසුන් කලත් මට මේ ලෙස නිගා
නලඟනක් මිස වෙසඟනක් නොව නුඹම පමනයි මට සදා

අපේ ප්‍රේමෙට උපන් කැකුළක් පන ගහද්දී මගෙ බඩේ
දැක දැකත් නුඹ නොදැක්කා මෙන් ඇගේ අත ගෙන ගිය රඟේ
නුඹේ හිත ගත ඇගේ ළඟනම් ඉතින් මට නෑ කිසි පලේ
ඒත් මගෙ පෙම ඇගේ පෙම ළඟ දෙවෙනි යැයි හිතුවද කෙසේ

රටේ ලොකු ලොකු ඈයො ඉදිරිය නටන්නයි මම ඉපදුනේ
එහෙම කියලා මගේ සෙනෙහස නුඹට කොතනද හිස්වුනේ
ඔය තරම් මහ පෙමක් ඇය ගැන තිබුනිනම් හදවත කොනේ
මේ තරම් ලොකු තෑග්ගක් ඇයි හුස්ම ගන්නේ මගෙ බඩේ

කන්නගී උඹ උනත් පත්තිනි පෙන්නලා පතිදම් බලේ
මටත් තිබුනා ගිනි තියන්නට උඹට කලියෙන් පඬිපුරේ
පිරිමින්ගෙ පව් කරට ගන්නා මාධවීලා මේ පුරේ
නැතිදාට කන්නගීලට බෑ වෙන්න පත්තිනි කිසිකලේ